Van de vijf Latijns-Amerikaanse landen met een stierenvechtindustrie is Colombia het tweede land op de lijst wat betreft aanwezigheid en populariteit van het stierenvechten.

Het stierenvechten in Colombia begon met het organiseren van stierengevechten om de onafhankelijkheid van Spanje te vieren. Deze stierengevechten werden echter wél door de Spanjaarden georganiseerd die de regio hadden veroverd. Er zijn documenten waarin staat dat Alonso Luis de Lugo 60 'vechtstieren' van Spanje naar Bogotá verscheepte in 1543. De stierenvechtindustrie heeft echter pas eind 20e eeuw haar huidige staat bereikt. In 1917 reisden twee Spanjaarden naar Bogotá om de industrie verder te ontwikkelen. In 1955 begonnen de stierengevechten in Manizales – deze stad concurreerde met Bogotá wat betreft de populariteit van het stierenvechten – en in 1957 volgde de stad Calí.

Nu heeft de stierenvechtindustrie in Colombia minstens 86 arena's (de grootste staan in Bogotá, Manizales, Calí, Medellín, Bucaramanga en Cartagena), meer dan 30 stierenfokkers en acht stierenvechtscholen (in Cali, Medellín, Manizales, Choachí, Sogamoso, Nobsa, Ubaté en Lenguazaque).

De arena van Bogotá is de op een na grootste in Colombia (14.500 zitplaatsen) en deze werd in gebruik genomen in 1931. De arena wordt op dit moment beheerd door de Corporación Taurina de Bogotá, een bedrijf opgericht door stierenvechtliefhebbers die de arena in 1999 opkochten toen de toenmalige eigenaar ervan af wilde vanwege financiële verliezen. Er worden stierengevechten gehouden in januari en februari, maar het aantal stierengevechten is in de loop van de jaren wél afgenomen.

De meest bezochte arena in Colombia is die in Manizales, de stad waar het stierenvechten het populairst is. De feria (stierenvechtseizoen) in Manizales lijkt op de feria in Sevilla, Spanje. Ook hier paraderen mensen op opgetuigde paardenkarren op straat, er zijn overal in de stad kiosken met eten en drinken, etc. In deze regio zijn ook veel stierenfokkers gevestigd, zoals de bekendste fokkers Hernán en Ernesto Gutiérrez.

De arena van Calí, gerund door het bedrijf Plaza de Toros S.A., verliest al meer dan tien jaar geld, omdat er te weinig mensen naar de stierengevechten komen kijken. De enige belangrijke stierengevechten vinden plaats tijdens de festivals van Calí, die eigenlijk bekender zijn door de 'cabalgata' dan door stierengevechten. Tijdens de cabalgata rijden vele mensen op paarden in een chaotische setting door elkaar heen. Dit veroorzaakt vele ongelukken en de dood van vele paarden en daarom willen dierenbeschermers dit 'feest' zo snel mogelijk verbieden.

De arena in Cartagena de Indias (een grote toeristische stad) leed zoveel verlies dat de eigenaar het in 2008 opgaf en alle stierengevechten stopte.

Het stierenvechten is legaal in Colombia, want hoewel er sinds 1984 een nationale dierenbeschermingswet is, wordt er in sectie 7 een uitzondering gemaakt voor stierengevechten, hanengevechten en coleo (zie beschrijving onderaan). Het is een zwakke wet, want er staan geen sancties in voor overtredingen. In 2004 kreeg de stierenvechtindustrie - met hulp van de president en zijn familie – het voor elkaar om een belangrijke nationale wet erdoor te krijgen, de Wet 916 (Stierenvechtcode), die de stierenvechtindustrie reguleert en het stierenvechten aanduidt als 'een artistieke expressie van de mens'.

Senator Dilian Francisca Toro (Liberale Partij) probeerde in 2007 om het stierenvechtfestival in Calí te verklaren tot Nationaal Erfgoed van Colombia. Hij wilde daarmee ook voorkomen dat toekomstige wetten het stierenvechten zouden verbieden (Wet 023 in 2007). De anti-stierenvechtbeweging reageerde hier heftig op (zij kregen 350 e-mails per dag over het onderwerp). De senaat accepteerde de verklaring van het festival als Nationaal Erfgoed, maar het stierenvechten werd niet genoemd in de definitie van de fiesta (er wordt alleen 'culturele activiteiten' vermeld), maar dit is niet goed genoeg volgens sommige lokale dierenbeschermingsorganisaties.

In Latijns-Amerika is Colombia het land met de meeste anti-stierenvechtgemeenten. Eerst verklaarde Medellín zich tot anti-stierenvechtgemeente (in februari 2008), toen Zapatoca in dezelfde maand en daarna Bello, in juli 2008.

De verklaring in Medellín - die ook coleo, hanengevechten en circussen met dieren verbood - werd bereikt door de inspanningen van 'ex-stierenvechter met berouw' Álvaro Munera (nu raadslid in Medellín) en 18 raadsleden die hij om zich heen verzamelde om dierenbeschermingsmaatregelen te kunnen nemen. De burgemeester van Medellín, Alonso Salazar, weigerde echter om de anti-stierenvechtverklaring te tekenen. Men ging ermee naar de rechter, maar die schaarde zich achter de burgemeester, vanwege Wet 916 (zie hierboven). De gemeenteraad ging in hoger beroep, omdat zij vond dat de rechter partijdig was.

Over fiestas in Colombia: de meest bekende fiesta heet Corraleja, waarbij een stier wordt getreiterd door een menigte (meestal dronken) in een arena of stadion. Er gebeuren veel ongelukken en veel mensen raken gewond. Corralejas zijn heel informeel en wild en de stier wordt uitgedaagd met capotes, banderillas en allerlei andere voorwerpen, zoals paraplu's. Soms worden er ook paarden gebruikt. De belangrijkste corraleja vindt plaats in Sincelejo (hoofdstad van Sucre), waar dit soort activiteiten het meeste voorkomen. Ook al wordt de stier niet gedood, hij raakt vaak gewond door mishandelingen en valpartijen.

Een andere fiesta met stieren in Colombia is el Coleo. Dit is een populaire wrede 'sport' die voornamelijk plaatsvindt in Venezuela en Colombia (maar ook in Panama en Brazilië), waarbij twee ruiters een stier op de grond proberen te gooien door aan zijn staart of lichaamsdelen te trekken. Men gebruikt hiervoor 'vleesstieren' in plaats van 'vechtstieren' en de stieren hebben aan het einde vaak een gebroken staart of ledematen.

Coleos zijn vaak 'dorpsactiviteiten' gesteund door de lagere klassen en het wordt als een sport gezien. In Villavicencio is coleo waarschijnlijk het populairst.